درس انشاء و خود انتقادی(2)

صاحب نظران و کارشناسان تعلیم و تربیت ،جامعه وخانواده ها انتظاراتی از نظام تعلیم و تربیت کشور دارند .یکی از آن انتظارات بجا و شایسته ،تربیت شهر وندانی است که واجد ویژگی نقد پذیری،نقد کنندگی و خود انتقادی باشند.هر کسی به صورت کامل واجد این صفت شودبخشی از راه تعالی و پیشرفت خود را طی کرده است.برای دستیابی به این صفت شناخت لازم است.شناخت از خودش،جامعه و محیط خودش.شناخت از خود یعنی اینکه خود فرد بداند چه نقاط قوت و ضعف هایی دارد.برای مقابله با مشکلات خودش و دور و برش چه توانمندی هایی دارد؟ شناخت از محیط یعنی اینکه ویژگی آدم هایی که دور و براو هستند را بشناسد،یعنی شناخت فرهنگ ، ظرفیت هاو انتظارات جامعه ،یعنی شناخت پدر و مادر و انتظارات آن ها و....

یکی از جا هایی که این شناخت را می تواند ایجاد کند مدرسه است،مدرسه اگر خوب به وظیفه اش عمل کند می تواند توانمندی های زیادی در دانش اموزان ایجاد کند.مدرسه ابزار های زیادی برای تعلیم و تربیت دانش آموزان در ابعاد مختلف در اختیار دارد ،یکی از آن ها زنگ انشاء فارسی است. این زنگ کم نظیر و برخی از معلمان قدر آن را نمی دانند وبرخی هم نمی دانند چگونه از این فرصت طلایی برای شکو فایی برخی استعداد های دانش آموزان استفاده کنند.

یکی از مشکلاتی که عموم مردم دارند این است که طاقت شنیدن حرف ها و نقد های مخالف و حتی دوستان و آشنایان راندارند ،یعنی برای اینکار تربیت نشدند این یک عیب بزرگ است که اگر در دراز مدت برای آن چاره اندیشی نشود جامعه با مشکلات زیادی مواجه خواهد شد.مقدمه این کار آموزش خود انتقاد ی و ایجاد روحیه انتقاد از دیگران(مسولین،مدیران ،معلمان ،دوستان و....) در مدرسه است.زمان زنگ انشاء فارسی فرصتی است که به کودکانمان آموزش بدهیم که چگونه دیگران و خود را نقد کنندو حتی برخی از مسایل موجود را می توان به عنوان یا موضوع انشاء در نظر گرفت و از بچه ها خواست در باره این موضوع تحقیق نموده و مطلب بنویسند.

                                   لشکربلوکی 2/5/1389