به نام خداوند جان و خرد

درد ما این است

 

درد غالب ما ایرانیان این است،که به رغم بیان انتقاد های گوناگون به امور و مسایل مختلف از حقوق شهروندی و سیاست گرفته تا مسایل اجتماعی،اقتصادی و یا فرهنگی، هیچ تلاش مثبت و اثر بخشی برای  رفع مشکلات و بهبود وضعیت موجود نمی کنیم .

آن دسته از آدم هایی که دائما ساده ترین معیار ها و حقوق شهروندی را با رفتار های نادرست خود نقض می کنند،مثلا به سادگی از چراغ قرمز عبور می کنند ویا اینکه زباله یا اشغالی را در سطح خیابان یا جوی آب رها می کنند(بدون اینکه ذ ره ای عذاب وجدان داشته باشند) و اگر موتور سیکلتی می رانند به سادگی وارد پیاده رو ها می شوندو جولان می دهند و.....وقتی با آن ها در باره مسایل مملکت و به ویزه درباره مسا یل اجتماعی و حقوق شهر وندی صحبت می کنی دو ساعت برای شما داد سخن میدهند که بلی مشکل چیست،واینکه چه کسان دیگری بایستی به اصلاح امور به پر دازند و این مشکلات را حل کنندواو بی تقصیر است.

 وقتی پای مقایسه با سایر ملل به میان می آید به به وچه چه می کنند که شهروند کشور های اروپایی چقدر آدم های منظم ،دقیق و نظیفی هستند. به عبارتی ایرانیان بیشتر ریشه مسایل خود را در دیگران و جهان بیرون از خود جستجو می کنند.به همین دلیل او منتظر است تا قهرمانی بیاید و او  و جامعه را از این مشکلات و بد بختی نجات دهد.

او برای خودش دررفع مشکلات مو جود هیچ نقشی قایل نیست ، تا به واسطه او و دیگران جامعه متحول شود.او فکر می کند همیشه این دیگرانند که بایستی مقرراتی ، دقیق و شهروند نظیفی باشند.

ایشان فقط شهردار و شهر داری را متولی نظافت و پاکیزگی شهر می داند،او فقط در وظیفه  دیگران می بیند که در رانند گی حق تقدم و مقررات رهنمایی  را رعایت کنند،فقط به دیگران توصیه می کند که صبور باشند و در انجام امور شتاب نکنند و...
آیااو نمی داند من و تو ما می شویم؟از مجموع رفتار های همه،میانگین رفتار های اجتماعی شکل
 می گیرد. اگر می خواهیم مملکت پیشرفت کند ،جامعه به یک جامعه معتد ل و توسعه یافته تبدیل شود،تک تک ما بایستی قدم های مثبت و معنی داری بر داریم.هر اقدام مثبت و حتی کوچک می تواند به مرور زمان جامعه را متحول کند.همه ما بایستی به جد در همه امور احساس مسولیت کنیم و برای ایجاد جامعه مناسب زندگی و با معیار های قابل قبول اولین قدم های مثبت را بر داریم.