بسم رب الشهدا

 

فلسفه قیام  امام حسین(ع)

آیا ما پیرو واقعی آن امام شهید هستیم؟

          

شیعیان در ایام سوگواری  (به ویزه دهه اول محرم) سالار شهیدان ، امام حسین(ع)سنگ تمام گذاشته و با تمام قوا عزا داری می کنند.به سر و سینه خود می زنند و گریه می کنند.نذری می دهند و هزا ران وعظ و خطابه در مدح آن امام همام  و ماجرای کر بلا توسط خطیبان و سخنرانان ایراد می شود .این ها همه حسن است .این که این مراسم برکات بسیارزیادی دارد تردیدی نیست.

عزا داری می کنیم و با تمام وجود غمگین می شویم که امام حسین و هفتاد و دو تن از یارانش چه غریبانه و با  تحمل چه رنج و مرارت  بی نهایتی در مسلخی که یاران یزید تدارک دیدند به شهادت رسید.با تحمل رنج و سختی بسیار به کربلای معلی برای زیارت مزار آن عزیز می رویم که در این مسیر حتی ممکن است به خاطر نا امن بودن عراق جان خود را از دست بدهیم. راستی با این وجود ما چه بهره ای از این شرایط و روز های بی نظیر و بی بدیل می بریم ؟ ما غالبا عزا داری می کنیم که گنا هانمان بخشیده شود،چون شنیدیم که هرکس قطره ای اشک برای مصائب امام حسین در واقعه عاشورا بریزد گناهانش بخشیده می شود،ما درسالروز واقعه عاشورا گرد هم می آییم که ادعا کنیم پیرو آن امام هستیم!،ما برای آن امام عزیزعزاداری می کنیم چون برای ما به صورت یک عادت در آمده است.ما عزا داری می کنیم که شقاوت ها و نا مردمی و غیر انسانه ترین رفتار یزید را یاد آوری کنیم .مگر آدم مسلمان وحتی آدم آزاده ای است هست که یزید را نشناسد؟ پس خود حسین (ع) چه می شود؟

آ یا از خودمان سوال کرده ایم که چرا امام حسین (ع) قبل از واقعه عاشورا حج را نیمه کاره رها کرد(امرواجبی را ترک کرد) و برای مبارزه با مظالم یزید و برای احیای دین جد ش و به عبارتی احیای انسانیت عازم کربلا شد و آن اتفاق و واقعه عظیم روی داد به عبارتی درس عاشورا چه بود؟مگر امام حسین نمی توانست این مسیر پر سنگلاخ و پر مشقت و بسیا ر طاقت فرسا را انتخاب نکند و جان خود ،خانواده ویارانش را به خطر  نیندازد؟

برای  امام حسین (ع) گریه می کنیم ،علم و کتل سنگین در عزای ایشان حمل می کنیم و میلیارد ها تومان پول برای هر چه با شکوه تر برگزار کردن مرا سم ایام عزا داری  خرج می کنیم اما سعی نمی کنیم حتی اندکی از رفتارها و منش او را سر لوحه زندگی خود قرار دهیم. اگر غیر از این بود  الان وضع ما این گونه نبود.

اندکی تامل کنیم و ببینیم چقدر رفتار آن امام عزیز در جامعه ما عمل می شود؟ من نمی گویم به آن رفتارهایی که در اوج انسانیت بود  عمل کنیم(که اگر این گو نه شود بسیار خوب است) که قطعا در توان اکثر قریب به اتفاق مردم نیست.اما می شود تا اندازه ای آن گونه عمل کنیم که سیدالشهدا عمل می کرد. واگر این گونه شود بدون تردید از خوشبخت ترین مردم خواهیم شد. 

وقتی قیام آن امام را بررسی و مطالعه می کنیم می بینیم آن قیام زیباترین،خا لص ترین, اثر گذارترین،ناب ترین ،عقلانی ترین ،پاکترین،والاترین،با ارزش ترین ،عاشقانه ترین و.....حرکت در راه احیای حق ،عدالت ,انسانیت و خلاصه کلام زنده نگه داشتن اسلام ناب تا ابد بوده است.

اگر واقعا دوستدار و پیرو ایشان هستیم از امروز تصمیم بگیریم و تمام تلاشمان را به خرج دهیم تا خود را متصف به منش و بینش و رفتار ایشان نماییم. بیشتر به چرایی وقوع عاشورا بیندیشیم ،کنکاش کنیم که چرا امام حسین به همراه خانواده اش و اصحابش آن حرکت بی نظیر و بی مانند را انجام دادند.

شجاعت در ابراز حقیقت و اجرای عدالت،صبور بودن،صدق در گفتار و عمل،اخلاص در ایمان ،آزادگی،رعایت حق دیگران ،امر به معروف و نهی از منکر و خصلت های فراوان دیگر از جمله ویزگی های بارز آن حضرت است که ما بایستی خود را مجهز به آن نماییم،اگر می خواهیم رستگار شویم

 

  این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست        این چه شمعی است که جان ها همه پروانه اوست

 

 

                                                             غلامرضا  لشکر بلوکی- عاشورای 1388