به نام خداوند حلیم

 

 گذشت زمان برای ما اهمیتی ندارد

برای برنامه ریزی و استفاده مناسب از موقعیت های زندگی و به عبارتی ساختن فردای  بهترعامل زمان اهمیت ویژه و انکار ناپذیری دارد.زمانی دانش بشر پس از سپری شدن یک عمر(به تعدادسال های زندگی یک انسان)دو برابر می شد اما به نظر می رسد اکنون به دلیل رشد سریع و شگرف فناوری های نوین ،این زمان به شش ماه هم نمی رسد با این وجود  ما در کشتن وقت استادیم.البته این پدیده یکی از ویژگی های مردم کشورهای در حال توسعه است.

امروز به نمایندگی از دفتر در مراسم رونمایی از مجموعه ای از کتابها که توسط یک شرکت خصوصی (که در حوالی چهار راه ولی عصر تهران قرار دارد) تالیف شده بود  شرکت کردم .قرار بود جلسه راس ساعت 10صبح آغاز گردد حدود  ساعت 10 من در مکان مورد نظر بودم  قبل از حرکت خیلی نگران بودم که به موقع به مراسم نرسم .وقتی آنجا رسیدم دیدم هنوز مراسم شروع نشده است .هر لحظه  منتظر شروع مراسم بودم ،اما زمان این انتظار طولانی و حدود 35 دقیقه شد .خلاصه مراسم شروع شد اما با سی و پنج دقیقه تاخیر و جالب بود که مدعووین  وحتی سخنرا نان بلند پایه نیز با تاخیر در این مراسم حضور یافتند.راستی چرا وقت نشناسی  برای غالب مردم وحتی  در سطوح بالای اداره امور کشور به یک عادت و  کم توجهی نا راحت کننده  تبدیل شده است؟ راستی برای  ما که گذشت زمان هیچ اهمیتی  ندارد چرا به مچ دستمان ساعت می بندیم!؟