درسی از فوتبا ل، ما کجا ایستاده ایم ؟

                           

                                                

یکی از ویژگی های جوامع توسعه یافته نقد پذ یری آن ها ست.والبته یکی از عوامل تاثیر گذاربرای توسعه یافتگی رعایت  همین نکته مهم است، یعنی افزایش ظرفیت مردم به ویژه مسئولین و صاحبان قدرت در نقد پذ یری و به عبارتی پذیرش مسولیت در هنگام بروز اشتباه وخطا است. راستی به رغم تاکیدات زیاد اسلام بر این موضوع واین که پذیرش اشتباه و همچنین گوشزد کردن آن از خصلت های یک فرد مومن بر شمرده شده شده است چرا ما ایرانی ها این همه از  بیان اشتباهمان توسط دیگران بر آشفته می شویم و جالب است وقتی اشتباهی از ما سر می زند ,همه را مقصر می دانیم به غیر از خودمان.

به عنوان نمونه کافیست رفتار و عملکرد مربیان و مسئولین تیم های ورزشی ایران به خصوص  درحوزه  ورزش فوتبال را با مربیان خارجی مقایسه کنید.

چهار شنبه شب هفته گذشته(6خرداد88)فوتبال دوستان بین ساعت یازده و پانزده دقیقه تا حدود یک بعد از نیمه شب شاهد یک بازی زیبابین  بارسلونا و منچستر در قالب فینال لیگ قهرمانان اروپا در ورزشگاه زیبای رم بودند ،که در این بازی تیم بارسلونا با یک بازی حساب شده وزیبا در وقت قانونی بر منچستر پیروز شد.صرف نظر از نتیجه بازی، عکس العمل سر مربی تیم منچستر الکس فر گوسن بعد از بازی جالب و خواندنی است ایشان در مصاحبه با رسانه ها این گونه اظهار نظر می کنند:

"ما با نهایت توان بازی نکردیم و باید بارسلونا را تمجید کنید.مشکل ما لیونل مسی نبود .ژاوی و اینی یستا در تمام مدت بازی را حفظ کردند تا کار ما دشوار شود.....ما بر نامه ای برای دریافت این گل زود هنگام نداشتیم .نتوانستیم خودمان را با این وضعیت تطبیق بدهیم و ......می دانستیم که آن ها چه تیم خوبی هستند."

ملاحظه می کنید که این مربی بزرگ( یک تیم بزرگ )،و با افتخارات بسیار زیاد ورزشی چگونه در مقابل عملکرد خوب تیم مقابل سر تعظیم فرود می آورد ودر مقابل سوال خبر نگاران به ضعف تیم خود اشاره می کند.

 حال شما سری به آرشیو روز نامه های ورزشی و غیر ورزش خودمان بزینید و عکس العمل ها ی  مربیان تیم فوتبال ایران را پس هر بازی در لیگ برتر ودسته یک درهنگام مصاحبه و گفتگو با رسانه ها مطالعه کنید.آن ها غالبا پس از باخت تیمشان " داوررا  مقصر اصلی دانسته اند یا اینکه تیم مقابل را به بازی ناجوان مردانه متهم کرده اند و یا این که گفته اند" واقعا خیلی بد شانس بوده اند که بازی را واگذار کرده اند" و چندین دلیل دیگر که همه آنها را شما خوانده اید یا شنیده اید.بدیهی  است در این هیا هو و جنجال، اشتبا هات مسلم مربیان در چینش ، انتخاب تاکتیک تیمی ،آمادگی جسمی و روحی بازیکنان مورد غفلت قرار گیرد.

به ندرت اتفاق می افتد که مربیان و باشگاه های ایرانی اشتباه خود را پس از باخت بپذیرند.البته این رفتار، معدل رفتار ایرانیان پس ازهر شکست است. راوی درست گفته:موفقیت صد پدر دارد و شکست یتیم است.

 این گونه است که تمامی تیم های ایرانی حاضر در لیگ قهرما نان فوتبال آسیا در مرحله اول و یا در مرحله دوم حذف می شوند.از همه تاسف بار تر حذف تیم های  پر طرفدار پرسپولیس و استقلال در جلوی چشمان بیش از 90 هزار تماشگر مشتاق در ورزشگاه آزادی و هم چنین میلون ها بیننده ایرانی (از طریق گیرنده های تلویزیونی خود )از گردونه مسابقات ذکر شده  است.راستی چکار کردیم که این گونه بایستی شاهد باخت تاسف بار تیم های ایرانی باشیم ؟وغم انگیزتر  این که  ما از این همه اتفاقات درس نمی گیریم.

کلام آخر اینکه نمی خواهم تمام تقصیرات را به گردن مربیان بیندازم عوامل زیاد دیگری در این زمینه نقش دارند که  همه شما به آن واقفید. غرض این بود که بیایید از تجربه ها و اتفاقات مثبت  درس بیاموزیم.