به نام هستی بخش

 آ موزش پرورش دانش آموزان با چاشنی تجربه های مثبت:

 همه ما در طول زندگی اتفا قات و یا تجربه های مثبت ،شیرین و خاطره انگیزی را تجربه کردیم و به موازات ان تجربه ها و اتفاقات تلخی را نیز تجربه کرده ایم.پس از سالها وقتی آنها به هر بهانه ای یاد آوری می شوند معمولا تجربه های منفی بیشتر به ذهنمان می رسد . و ظاهرا این گونه به نظر می رسندکه تاثیر گذاری و پایداری این دسته از تجربه ها بر ذهن و روح آدمی بیشتر از تجربه های مثبت است.مثالی میزنم وقتی دانش آموزی توسط معلمش و یا والدینش تنبیه شدید می شود ،و یا اینکه دانش آموزی در کسب  نمره قبولی در دو سه درس چند سال پی در پی موفق نمی شود و یا به عبارتی با شکست تحصیلی مواجه می شود و یا هر شهرونددیگری در طول زندگی چند بار در امور مختلف شکست را تجربه می کند و بعضا نمی تواند با انها کنار بیاید تاثیر زیادی بر فرایند زندگی او می گذارد و همواره(سالها) این اتفاقات در ذهن و جسم او نقش می بندد و گاهی او قات این تاثیر گذاری آنقدر زیاد است که فرد نمی تواند از یاد آوری آن(چه در خواب و چه در حال بیداری) فرار کند و حتی در برخی موارد زندگی فرد بطورکلی مختل شده و از هم می پاشد.این یکی ازچند ویژگی های بسیار اعجاب انگیز انسان است که جسم و روح و ذهن انسان بسیار بر هم تاثیر میگذارند.این ها را گفتم به این دلیل که یک نکته کلیدی را به معلمان ،مدیران و معا ونان فرهیخته  و گرامی مدارس یاد آوری کنم.و آن این است که بیاییم هر چه بیشتر زمینه ها وفرایند آموزش و پرورش دانش اموزان در کلاس درس و مدرسه را با صبر،متانت ومطالعه بیشتربا تجربه ها و اتفاقات مثبت و شیرین همراه کنیم چرا که تجربه های منفی و تلخ دانش آموزان را شکننده ،مایوس و نا توان بار می آورد.یادمان باشد شما می خواهید نسلی را تربیت کنید که فردای روزگار از هر نظر یک شهروند موثر برای جامعه باشند ،نه یک شهروند نا امید،شکست خورده ،نا توان که بعضا نه  می تواند مشکلش را حل کند بلکه باریست بر دوش جامعه.

 

                                           لشکربلوکی----12 آذر 1392